Feestje

24 januari 2014

Ik heb mijn les geleerd. Kort geleden organiseerde mijn gemeente een feestelijke avond voor de plaatselijke ondernemers. ‘Ondernemersgala’ werd het zelfs genoemd. Avondkleding gewenst, maar tenue de ville toegestaan. Locatie: de plaatselijke schouwburg. Omdat ik, ZP’er, me wel eens onder the great and good wilde begeven, liep ik de bewuste avond ook over de rode loper de schouwburg binnen.
Nippend aan het geoffreerde kopje thee nam ik tersluiks de andere ondernemers op. Een enkeling was in smoking, een handjevol dames had de gelegenheid aangegrepen om zich in het lang te presenteren. Ze zagen er wat ongemakkelijk uit. Wat me al gauw opviel was een ‘ons kent ons’: er werd alleen gesproken met wie men al kende. En dat terwijl het ondernemersgala was gepresenteerd als een netwerkgelegenheid. Ik interpreteerde dat als een gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen. Zo te zien was ik de enige met dat idee. De andere gasten waren bezig met het onderhouden van hun bestaande netwerk. En daar hoorde ik niet bij.
In de grote zaal vertelde de burgemeester hoe goed het wel niet ging hier in Meppel. Het ondernemersklimaat werd geroemd en ik begon bijna te geloven dat de kloeke ondernemers van Meppel ook de landelijke economie eensgezind uit het slop aan het trekken waren. Een aantal Meppeler ondernemers uit de categorie the great and good werd benoemd tot ambassadeur van Meppel, een band trad op en toen ging men aan de borrel.
Ik had mijn besluit inmiddels genomen. Hier voelde ik me niet thuis. Ik dacht aan de netwerkenbijeenkomsten die ik eerder bijwoonde. Kleinschalig. Geen plaatselijke captains of industry. Maar wel een sfeer van delen en gunnen, een gevoel van saamhorigheid.
De avond werd pas leuk toen ik bij mijn fiets kwam en zag dat er een papiertje aan het stuur bungelde. Bij het licht van de straatlantaarn las ik de tekst en glimlachte. Het ging om een guerilla marketing stunt van Rouw & Douwer. Dit nieuwe creatief bureau bood de gasten van het Meppeler Ondernemersgala ‘anti-kater-medicijn’ aan. ‘Hét medicijn tegen katers naar aanleiding van (…) het mislopen van een ondernemersprijs, een té gezellige maar weinig efficiënte netwerkavond en andere miserabele momenten in het bedrijfsleven.’ De medicijn was bijgeleverd: een zakje Nescafé Espresso. Mijn avond was ineens goed. Gniffelend fietste ik naar huis.
Over een paar dagen ga ik op de koffie bij Rouw & Douwer. De afspraak is gemaakt. Kennis maken, delen en gunnen. En vooral kleinschalig en persoonlijk.
Voor mij geen massale netwerkbijeenkomsten meer. Ik heb m’n les geleerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Oudere blogposts: