Op de koffie

29 november 2016

We hebben een nieuwe huisgenoot. Sinds enkele dagen neemt hij een prominente plaats in op het aanrecht. Zwartglanzend en hoekig. Telkens wanneer ik de keuken in kom, knipoogt hij naar me. Maar die knipoog is eerder beangstigend dan vriendelijk te noemen, want hij is rood. Maar Flip, zo hebben we onze aanwinst genoemd, kan ook groen knipogen. Dan lijkt hij al een stuk vriendelijker, vooral wanneer hij met beide ogen knippert. Op die momenten laat hij zich ook horen, met een licht gereutel. De ervaring heeft ons geleerd dat dit gelukkig niet levensbedreigend is. Na enkele seconden stopt het gerochel, en verliest Flip wat lichtbruin vocht. We hebben inmiddels geleerd om die incontinentie op te vangen met een kannetje, dat we snel leeg gooien in de gootsteen.
Dan is het moment aangekomen waarop Flip ons dwingt om te kiezen. Wat wordt het, wil hij weten: ‘espresso’ of ‘coffee’? Dankzij de dwingelandij van onze nieuwe huisgenoot is de keuzestress in ons dagelijkse leven fors toegenomen. Was het tot voor kort een kwestie van op één knop drukken, nu moet er voor elk koffiemoment een keuze gemaakt worden.
Ik laat Flip weten dat ik dit keer kies voor ‘espresso’. Grommend gaat hij aan de slag: de bonen worden gemalen. Om de spanning erin te houden, wacht hij daarna even voor hij met een sissend geluid een vingerhoedvol geurig, donkerbruin vocht produceert.
Dan slaat bij mij de keuzestress weer toe: laat ik het hierbij of durf ik Flip te vragen om een aanvullende dienst? Driest houd ik een kannetje met wat melk onder zijn speciale, zilverkleurige orgaan. Aanvankelijk doet Flip alsof hij mijn verzoek naast zich neerlegt, maar dan begint hij pruttelend en sissend aan zijn extra taak. Op dat moment begint een wedstrijdje tussen ons tweeën. Flip probeert de melk zo snel op te schuimen dat die over het kannetje gutst. Ik sta daarom op scherp om de commando-knop precies op het juiste moment weer in te drukken om dat te voorkomen. Gewonnen! Tevreden schenk ik hete melk en schuim op de al klaarstaande espresso. Flip blijkt een slechte verliezer. Hij moppert nog wat na en produceert pesterig nogmaals een waterig plasje, om me daarna weer het boze oog te geven.
Naast deze kuren blijkt Flip bijna zoveel verzorging te vragen als een zuigeling. Het ene moment heeft hij dorst en vraagt rood aangelopen om water, het andere eist hij koffiebonen. En dan is er nog de donkerbruine prut die hij stiekem in zijn binnenste verzamelt, als een baby die triomfantelijk in zijn luier poept.
Eén ding heb ik zeker geleerd in de omgang met Flip: luxe maakt het leven niet altijd makkelijker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Oudere blogposts: